'De staat is niet de hoogste incarnatie van de Idee, zoals Hegel geloofde; de staat is niet een soort collectieve supermens; de staat is slechts een instantie die gerechtigd is macht en dwang te gebruiken … een instrument in dienst van de mens. Maar de mens is geenszins voor de staat. De staat is er voor de mens.”

Op deze manier bood de Franse filosoof Jacques Maritain tegenwicht aan het totalitarisme in de twintigste eeuw en brak hij een lans voor mensenrechten.

Waarom moeten we volgens Maritain af van de term soevereiniteit?

Op welke manier staat zijn denken haaks op dat van Kant en komt hij tegelijk op dezelfde punten uit?

En waarom is het eigenlijk jammer dat zijn denken nu zo actueel is?

Te gast is Maurits Potappel

De denker die centraal staat: Maritain

"Het zijn de drie erkenningsvormen van liefde, recht en waardering die pas samengenomen de sociale voorwaarden scheppen waaronder menselijke subjecten tot een positieve instelling tegenover zichzelf kunnen komen. Want alleen door de cumulatieve verwerving van zelfvertrouwen, zelfrespect en zelfwaardering kan een persoon zich ongeremd begrijpen als een zowel autonoom als geïndividualiseerd wezen, en zich identificeren met haar wensen en doelen."

Op deze manier drukt de Duitse filosoof Axel Honneth uit dat het zoeken en krijgen van erkenning de belangrijkste pijler en drijver van ons bestaan is.

Waarom is elke vorm van erkenning direct ook een vorm van miskenning?

Hoe hangen de relaties met je directe familie, de bakker op de hoek en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens samen?

Waarom kunnen we als we geen goede arbeidsmarkt hebben, ook geen democratie hebben?

Te gast is Bert van den Brink

De denker die centraal staat is Honneth

“Een vriend vertelt mij dat hij zijn broer heeft verloren, en ik word mij bewust van zijn pijn. Wat voor soort bewustzijn is dit? Ik wil mij hier niet bezighouden met de grond waarop ik dit lijden afleid. Misschien is zijn gezicht bleek en vertrokken, zijn stem zonder klank en gespannen. Misschien drukt hij zijn verdriet ook in woorden uit.

Natuurlijk kunnen al deze dingen onderzocht worden, maar dat is niet mijn bedoeling hier. Ik wil weten — niet hoe ik tot dit bewustzijn kom — maar wat dit bewustzijn zelf is.”

Op deze manier drukte de Duitse filosoof Edith Stein haar zoektocht naar het wezen van de empathie uit.

Waarom vond Stein dat filosofie een roeping is?

En hoe maakt zij van Thomas van Aquino een fenomenoloog?

En op welke vormt het feit dat zij tot haar dood in Auschwitz een indrukwekkend, authentiek leven leidde, ook een belemmering?

Te gast is Richard Steenvoorde

De denker die centraal staat is Stein